FLUS zoekt vrouw: Elli

Elisabeth Severino Fernandes, a.k.a. Miss Elli is op zijn minst gezegd een vrouw met ballen, een oog én een groot hart voor hiphop.

Sinds kort werkt ze voor de veelbesproken concertzaal de Vaartkapoen, waar Elli zich vooral bezighoudt met talentontwikkeling in Molenbeek. Sinds een jaar of vijf staat ze ook zelf op het podium. Elli schrijft en performt eigen teksten als spoken word-artiest. Ze is ook de ‘mama’ en het brein achter Mama’s open mic. Dat platform wil jong talent een duwtje in de rug geven door hen podiumkansen te bieden. Onlangs werd ze ambassadrice voor Urban Woorden in samenwerking met Youth Speaks, waardoor ze volgend jaar met twee jongeren naar Brave New Voices in de V.S. trekt.

Als je maar drie woorden mag gebruiken om jezelf te beschrijven, welke zijn dat dan?

Energie, liefde en enthousiasme.

Waar ben je het meest trots op?

Ik ben heel trots op het feit dat ik met Mama’s open mic heb kunnen bijdragen aan de evolutie die Spoken Word doormaakt. Dat ons podium zo’n belangrijke plek is geworden voor veel mensen die zich aan hun eerste stappen als rapper of dichter wagen en dat velen van hen daarna ook hard blijven werken aan hun kunst, maakt me heel trots.

 

“Hiphop is een cultuur die enorm veel mensen raakt en motiveert om hun eigen talenten te onderzoeken en te ontwikkelen”

 

Waarvoor staat hiphop, in al zijn facetten, volgens jou?

Hiphop is voor mij het perfecte aanknopingspunt om met jongeren te werken. Het is de meest emancipatorische muziekstijl die er is. Wanneer je niet aan je skills werkt krijg je geen respect, ben je niets waard in de hiphopwereld. Voor mij is hiphop een verbinding tussen het systeem en de jongens en meisjes op straat. In buurten waar mensen het minder goed hebben, zie je een kind van 6 beatboxen. Voor mij is hiphop geen bling bling. Hiphop is lokaal talent, is herkenbaar, van en voor mensen van de straat. Het is een cultuur die enorm veel mensen raakt en motiveert om hun eigen talenten te onderzoeken en te ontwikkelen.

Wat was het eerste album dat je kocht en grijs draaide?

The Fugees met “The Score”! Ongetwijfeld. Een ander plaatje dat echt mijn leven heeft gered, is een compilatie-cd die ik van mijn oom kreeg. Er stonden nummers op van Beenie man, Method man & Redman, Rah Digga en Saïan Supa crew. Het was ook de eerste keer dat ik dancehall hoorde, dat was voor mij echt wauw. Ik had nog nooit zoiets gehoord, wat dat met me deed was onbeschrijfelijk. Dat was ook het moment dat ik zelf actief muziek begon te zoeken en me ging verdiepen in het genre en de cultuur.

Welke artiesten beïnvloedden je aanvankelijk en welke artiesten beïnvloeden je vandaag nog?

Aanvankelijk werd ik vooral beïnvloed door The Fugees, TLC, Erykah Badu en uiteraard Missy Elliot. Vroeger kampeerde ik echt voor het MTV-scherm tot Missy’s nieuwste clip werd uitgezonden. Ik heb ook heel wat reggae beluisterd.

Vandaag ben ik vooral into de Cubaanse Danay Suarez. Zij mixt hiphop en salsa probleemloos tot een sterk geheel. Cuba had door zijn geschiedenis een tijdlang weinig kennis over wat er zich buiten de grenzen afspeelde. Cubanen hadden geen notie van hoe hiphop of andere genres evolueerden op MTV en in andere media. Daardoor zijn zij beperkt gebleven tot wat essentieel is en werden de Cubanen niet afgeleid door de commerciëlere kant van de hiphopcultuur. Ook het duo OSHUN en de Amerikaanse Sa-Roc maken sterke, spirituele muziek. Het nummer “Sky God” heeft veel voor me gedaan.

 

“Street-art vind ik ook iets enorm poëtisch hebben. Het is de onderbuik van de stad, omdat het toont wat er écht leeft.”

 

Welke andere kunstvormen inspireren je en op welke manier?

Ik ben veel bezig met performance. Van dansers, comedians, schrijvers en acteurs tot muzikanten. Iedereen die op een podium staat en met performance bezig is inspireert me. Street-art vind ik ook iets enorm poëtisch hebben. Het idee dat een onbekende, mysterieuze kunstenaar op die manier boodschappen verspreidt vind ik super interessant. Het is de onderbuik van de stad, omdat het toont wat er écht leeft.

Hoe komt het dat hiphop nog steeds veelal een mannenwereld is en wat is daarvan voor jou het belangrijkste gevolg?

Zowel mannen als andere vrouwen hebben bepaalde verwachtingen ten opzichte van vrouwen. Ook wij duwen elkaar in een hokje. Als vrouwelijke rapper voldoe je vaak niet aan het verwachtingspatroon en ben je al snel intimiderend. Maar om eerlijk te zijn zie ik in dat het soms ook voordelen heeft om je als vrouw in de hiphopwereld te bewegen. Soms is het gemakkelijker om iets te bereiken met wat minder skills dan mannelijke collega’s, juist omdat je een vrouw bent. ‘Die kan wel wat, voor een vrouw’, hoor je dan. Er hangt heel wat testosteron in de lucht en dat maakt veel vrouwen die wél iets kunnen al snel onzeker over hun skills. Mannen vervallen vaak in een iets agressievere stijl, wij lijken nog meer op zoek naar wat onze stem kan zijn. ‘Is it just a beat, is it just rap, can it be soulful?’. 

 

“Een vrouwelijke sound is ronder, melodieuzer. Wij werken op een andere manier en dat is oké, maar soms moeten we minder piekeren en meer doen.”

 

In de productie voor “The Female Takeover” werk ik met heel wat vrouwelijk talent. Al die meisjes hebben iets met hiphop. Zangeressen, muzikanten, dj’s, beatboxers, schrijvers en danseressen bundelen hun krachten vanuit hetzelfde gevoel. Wat wij doen bewijst dat hiphop iets heel groot is, en ook heel breed mag gezien worden. De productie is heel feminine dus het voelt echt aan als iets dat van ons is.

Met wie zou je graag samenwerken en waarom?

I got big dreams. Ik zou heel graag samenwerken met Typhoon. Toch voel ik mij nu al enorm gezegend door met wie ik allemaal heb kunnen samenwerken. Alleen met mensen die ik echt voel kan ik iets creëren. Ik heb geleerd dat het gewoon niet werkt als er niet de juiste energie is, als het niet flowt. Wanneer het niet klikt en je toch samenwerkt, is dat meestal om andere redenen dan liefde voor de kunst.

Wie is volgens jou een artiest om in het oog te houden?

In de eerste plaats alle artiesten van The Female Takeover. Daar zit zo’n waaier aan talent en hard werk dat er gewoon iets groots van moet komen. Verder is het moeilijk om namen te noemen, omdat ik dagelijks omringd ben door getalenteerde mensen die het beste van zichzelf geven. Ik vind dat er een kleine revolutie bezig is onder creatievelingen. Momenteel zijn we in Antwerpen meer en meer onderling verbonden en connecten we met mensen van Gent, Kortrijk en Brussel. Het gaat minder om concurrentie, meer om wat we als collectief kunnen bereiken. Het voelt echt als een soort renaissance wanneer onze mensen op de juiste plekken key positions beginnen krijgen en zelf grotere producties kunnen leiden om zo nieuw talent op de voorgrond te plaatsen.

Heb je nog andere dromen naast je huidige carrière?

Mijn grote droom is om zelf te regisseren. Ik wil met jeugd werken van wie anderen het potentieel niet zien. Ik vind ruwe diamanten veel interessanter dan mensen die helemaal gepolijst zijn. Zelf experimenteer ik ook al een tijd met muziek, maar evenementen organiseren en andere mensen ondersteunen vergt veel tijd en inspanning. Die tijd steek ik momenteel liever in anderen dan in mijn eigen project. Ik creëer graag een sfeer waarin mensen elkaar ontmoeten en samenwerkingen kunnen gedijen. Daarom ben ik heel dankbaar voor de positie en de taken die ik heb. Het zorgt er dan wel voor dat ik minder vaak met ‘mijn’ muziek bezig ben, omdat ik vooral het potentieel dat ik zie een plek wil geven waar het zich ten volle kan ontwikkelen. Bovendien heb ik nog niet het gevoel gehad dat ik klaar ben om iets te droppen. Sommige mensen hebben gouden rhymes en honey voices, dan gaat het vanzelf. Bij mij is dat niet zo, ik moet daar hard voor werken en dat is oké. Het is deel van mijn groeiproces als artiest.

 

“Ik heb geleerd dat het gewoon niet werkt als er niet de juiste energie is, als het niet flowt

 

Wat mogen we in de nabije toekomst van jou verwachten?

Voor VK organiseer ik artistieke projecten in Molenbeek. Onlangs haalden we Freestyle O als partner binnen. Het is de bedoeling om met hen een educatief traject op te zetten dat jongeren uit de buurt klaarstoomt om deel te nemen aan cyphers. Het project heet ‘O cartier’.

Voor Urban Woorden ben ik met Youth Speaks bezig aan een internationaal uitwisselingsproject. Onlangs gingen we naar California, in het najaar vliegen we naar Zuid-Afrika. Ik richt hier in België een schrijversgroep op, waarvan ik twee jongeren mag meenemen naar Brave New Voices in de V.S.

Ik ben ook bezig met de productie van een nieuwe “The Female Takeover” die in oktober tijdens het Mestizo Arts Festival in première gaat. Grab the mic en Jammin’ sundays zullen tijdens de zomermaanden opnieuw doorgaan in de zomerfabriek in Antwerpen. Ik plan ook een evenement in Bozart in samenwerking met Warrior Poets, en wil Mama’s open mic uitbreiden naar Brussel. Kortom: I’m keeping busy! Toch merk ik dat het kriebelt om minder in anderen hun projecten te stappen en meer mijn eigen ideeën uit te werken. Alles op zijn tijd, maar nu heb ik daar de ervaring en het vertrouwen voor.

 

 

 

 

Foto door Yaqine Hamzaoui

Eerder al verschenen in deze editie van ‘Flus zoekt vrouw’:

– Sal

 

over de auteur

Lies Jo Vandenhende

FacebookTwitter