IAMGUNZ: “Eindelijk vertel ik mijn persoonlijk verhaal”

Binnenkort brengt IAMGUNZ (28) nieuwe projecten uit, een mixtape en een ep. Hij heeft zich naar eigen zeggen in zijn stijl verdiept. ‘Mensen kennen mij niet zo goed, mijn nummers zijn altijd mysterieus gebleven. De muziek die eraan komt wordt heel persoonlijk.’

De rapper met Congolese roots heeft al een hele historie achter zich, door sommigen wordt hij zowaar als een pionier beschouwd. Met fonkelende ogen – die hij tijdens de fotoshoot stoer verbergt achter zijn zonnebril– vertelt hij hoe het allemaal begonnen is. Tijdens de memory lane passeren we onder meer Linkeroever (“veel enthousiasme, veel fun”) en het ondertussen ter ziele gegane label Made Men Muzik (“MMM heeft een grote bijdrage geleverd aan de huidige scene”). Gunz kijkt ook vooruit en wil de handen uit de mouwen steken om hiphop verder te laten groeien. “Ik vind dat de mensen behind the scenes toch creatiever moeten zijn, ze moeten wakker worden.”

“Ik heb de actuele scene zien groeien en dat is een interessante ontwikkeling geweest’, verteld IAMGUNZ. “Vroeger waren er helemaal niet zo veel groepen. In 2002 ben ik echt begonnen met muziek en sinds L.O. Squad in 2003 is het serieus geworden. Toen waren wij de enige jongeren die echt actief waren in de scene. We hadden zowat alle gigs die er waren indertijd, zowel in clubs als op festivals en kleinere feestjes. In Antwerpen kenden de mensen ons.”

Toen was er nog geen YouTube, en was de stap naar video’s dus groter.

Ja, je moest toen echt aanwezig zijn op een optreden. Je moest er live bij zijn. Meestal zat het ook vol. Mensen waren heel enthousiast en er was veel word of mouth, sociale media bestonden toen nog niet. We maakten ook geen video’s, toen was dat veel te duur.

Was het toen ook echter?

Hm, we hadden meer fun. Uiteindelijk hebben we ook veel mensen geïnspireerd om met muziek te beginnen.

Het is dus eigenlijk wel een positief verhaal dat je nu vertelt.

Ja, ik besef dat zelf ook eigenlijk. Het doet mij veel om te zien hoe alles zo is geworden. De jongeren die nu met muziek bezig zijn, kennen het verhaal niet. Eigenlijk zouden ze die geschiedenis moeten kennen. In Amerika kent iedereen Biggie en Pac, maar daarvoor ook Eric B & Rakim, Kool & The Gang…

Het is toch een beetje opvallend dat veel rappers van vroeger klagen dat toen alles kut was.

Ja, voor ons was dat ook een beetje van: er is geen scene, maar… we waren daar niet zo mee bezig, wij waren gewoon bezig met muziek maken. Wij hebben het hier in handen, dachten we.

Wie is wij?

L.O. Squad. Ondertussen is bijna iedereen gestopt. Ik ben zowat de enige die is overgebleven.

 

“Tijdens de releaseparty van “Better Late Than Never” heb ik mijn moeder on stage gebracht. Dat is mijn droom kunnen waarmaken: aan mijn mama kunnen laten zien wat ik doe.”

 

IAMGUNZ2A

Waarom ben uitgerekend jij de enige die nog is doorgegaan?

Weet je, als je ergens mee begint, moet je dat gewoon kunnen afmaken. Oorspronkelijk speelde ik voetbal. Mijn voetbaldroom is niet kunnen doorgaan: mijn moeder zag voor mij een heel andere toekomst. Zij zag meer de student in mij, maar ik zag iets anders: ik wilde voetballer worden. Toch kreeg ik thuis niet veel steun en voetbal is iets heel onzekers. Tegenwoordig kan je met een goede omkadering op topniveau geraken, maar vroeger was het nogal onduidelijk bij welke mensen en welke club je moest geraken.

Uiteindelijk zijn we dus gewoon met wat maten uit de buurt met muziek begonnen. I fell in love. Dit wilde ik doen en blijven doen totdat ik mijn doel bereik. Mijn doel is om gehoord te woorden. Mijn moeder was in het begin tegen muziek, mijn familie ook. Ze was heel negatief. ‘Ge gaat beginnen smoren, ge gaat met rare mensen in aanraking komen.’ Ik zei haar dat dat bij mij niet zou gebeuren. Uiteindelijk heeft ze zelf ingezien dat ik het heel serieus nam. Af en toe leed mijn schoolwerk eronder, maar mijn passie was zo groot. Ze heeft mij uiteindelijk toch laten doen. Het is nu niet dat ik world famous ben, maar voor de dingen die ik heb bereikt heeft ze mij toch props gegeven. Daarom heb ik tijdens mijn releaseparty van de “Better Late Than Never”-ep mijn moeder on stage gebracht. Dat is mijn droom kunnen waarmaken: aan mijn mama kunnen laten zien wat ik doe. Ik heb een heel goede band met haar: mijn moeder is mijn beste vriendin, om het zo te zeggen. Sinds kort woon ik alleen met mijn vriendin, dus ik zie en hoor haar iets minder. Uiteindelijk hebben we wel WhatsApp, we sturen wat berichtjes. Zij belt mij, ik bel haar. We zijn heel close, ze staat zelfs getatoeëerd op mijn arm.

Je bent sinds kort in Linkeroever gaan wonen. Een terugkeer naar je herinneringen?

Ik heb vroeger eigenlijk nooit in Linkeroever gewoond, dat is een misvatting. Ik was weliswaar een L.O. Squad member, maar ik kwam van 2060. (lacht) Mijn maten vonden dat een beetje verraad, want er was rivaliteit tussen 2060 en 2050. Gelukkig wisten ze dat het voor een goed doel was, het was mijn droom om ergens in de muziek te kunnen geraken. Sinds ik hier woon, denk ik toch wel terug aan de eerste optredens voor de Chicagoblokken. Iedere zomer waren wij daar gewoon, dat was echt the place to be. (lacht) The blocklife hé.

Wat trok je aan in Linkeroever?

In Antwerpen is de grote Congolese gemeenschap een kleine cirkel: iedereen kent elkaar. We hadden allemaal gemeenschappelijke vrienden. Joachim, een van mijn beste vrienden, was een L.O. Squad member, maar dat wist ik eerst niet. We zaten op dezelfde school en op een dag liet hij me muziek horen op een cassette. Ik was kei curieus en was meteen enthousiast. Uiteindelijk ben ik er dan ook in beland. Ik had indertijd zowat de DMX-vibes, DMX was echt mijn voorbeeld.

Heb je vroeger ook veel gevoetbald?

Jazeker. (lacht) Ik zeg altijd: ik was de eerste Romelu Lukaku.

Wat was voor jou het verschil tussen voetbal en muziek?

Met muziek kon ik me veel beter uitdrukken. Muziek is gewoon het leven. Ik kan me geen leven voorstellen zonder muziek. Ik ben helemaal into hiphop geraakt. Ik luisterde DMX’ eerste albums, Nelly, Eminem. Zelfs mijn vader gaf me een cassette van Eminem. “The Marshall Matters LP”, dat was gestoord, dat was mijn wereld. Mijn vader heeft zelf ook muziek gemaakt toen we nog in Canada woonden, ik ben altijd omringd geweest door muziek.

Veel ambiance zeker, met die Congolese muziek.

Altijd. Ik heb dat eigenlijk nooit expliciet gezegd, maar Papa Wemba (Hij was een van de bekendste muzieksterren van Afrika, S.C.), is eigenlijk een nonkel van mij. Hij was de man die de Congolese muziek populair heeft gemaakt. Via hem zijn er heel veel zangers groot geworden. Hij is een grote inspiratiebron voor iedere Congolees die er rondloopt. Voor mij ook. Zijn muziek was altijd in huis.

 

In 2006 ging L.O. Squad uit elkaar en geraakte je via Jizz bij Made Men Muzik.

Hij zat toen nog bij de Young G’s, we hadden al een heel goede band. Op een festival op het openluchttheater in Deurne heb ik hem leren kennen. We hebben toen een featuring gedaan op de beat van “Can Tell Me Nothing” van Kanye West. In 2009 dropte ik een verse op zijn mixtape “Pompen of Verzuipen”. Ik ben altijd bij hen gebleven, met Jizz, Luviuz, Manu (Mista Razor, S.C.). Zo ben ik bij Made Men Muzik beland. MMM heeft toch wel een grote bijdrage geleverd aan de scene zoals we die nu kennen. Het is alleen jammer dat we destijds die erkenning niet kregen. Iedereen praat nu over trap, ik was er toen al mee bezig. Al way back, sinds 2005. Dat trapelement, dat was mijn bijdrage bij Made Men Muzik.

Vind je het jammer dat het label niet meer bestaat?

Ja, het hoofdstuk mocht ook beter worden afgesloten. Het verdiende een beter einde, ik vind het jammer dat er ruzies zijn gebeurd.

Tegelijk is er toen ook een basis gelegd voor de hiphop die we nu zien.

Ja, voilà. Mensen zijn meer videoclips beginnen maken. Wij hadden toen eigenlijk al die flow te pakken om zo veel mogelijk video’s te maken, releaseparty’s voor mixtapes, featurings met artiesten… Op “Better Late Than Never” werkte ik voor de sound alleen met Luviuz, maar ik had wel Sam Dagher erop, Him, Young B, Darrell Cole, K1D… Als de naam Gunz valt, zijn er heel veel links.

 

“I’m the turn up guy. Ik weet perfect wat mensen willen, ik lees het publiek. Put your hands up en iedereen steekt zijn handen in de lucht. Dat is waan, dat is macht.”

 

Nochtans zit je nu zonder label en werk je meer op jezelf.

Ja, klopt. Ik ben ook vaak teleurgesteld geweest in mensen. Je gelooft in hen en geeft hen de tijd om het werkelijk te maken. Uiteindelijk gebeurt dat niet en dan word je snel teleurgesteld. Daarom dat ik ook alles zelf wil doen. Ik houd mijn cirkel vrij klein. Heel bewust, want weinig mensen begrepen mijn visie.

Wat is jouw visie?

Mezelf kunnen zijn. Luviuz heeft een grote bijdrage op de ep: zijn sound is mijn sound, wij hebben die zowat samen ontwikkeld.

Je bent wel een ietwat mysterieuze rapper. Wat vinden mensen van jou?

Veel mensen komen mij tegen en voelen zich allereerst geïntimideerd.

Je ziet er sterk en gespierd uit.

Ja, voilà. (lacht) Maar ik zeg altijd: ik ben een knuffelbeer. Ik ben altijd cool met iedereen.

Vroeger heette je Pretty Gunz en daarvoor Pretty Lo. Staan die namen voor verschillende fases?

Ja, ik was jeugdig hé, we waren young, wild and free. Minder verantwoordelijkheden, nog student. Nu is het leven helemaal anders. Ik woon samen met mijn vriendin, heb een job… De muziek ben ik ook heel anders gaan aanpakken. Ik heb me voorgenomen om me niet meer kwaad te maken als iets niet lukt, vroeger was dat wel zo. Sindsdien zei ik: doe gewoon wat je kan. (denkt na) Ja, mensen appreciëren toch wel wat ik doe. ‘Ge zijt goed bezig’, hoor ik als ik mensen tegenkom. Dat doet wel deugd om te horen.

Wat zijn je doelstellingen nog als rapper?

In 2011 bracht ik mijn ep “Better Late Than Never” uit. In 2014 volgde de “88 EP”. Vorig jaar heb ik “Do It For The Gram” gemaakt. Dat nummer heeft de deuren terug open gegooid: dankzij die track ben ik weer overal beginnen mc’en in clubs. De laatste twee jaar heb ik echt heel veel boekingen gehad. Bijna elk weekend ben ik overal ergens geweest, dat was madness.

Je postte op je YouTubekanaal ook een aftermovie van je optreden in La Rocca, je bent er echt in thuis.

Ja, I’m the turn up guy. (lacht) Ik ken die wereld vanbuiten. Ik weet perfect wat mensen willen, ik lees het publiek. MC: Master of Ceremonies, jij hebt de controle over het publiek, je bent eigenlijk een beetje de baas. Put your hands up en iedereen steekt zijn handen in de lucht. Dat is waan, dat is macht.

Je bent als persoon vrij down-to-earth, tegelijk maak je brag-‘n-boost-muziek.

Jongeren horen dat graag, ikzelf ook. Dat stoort mij eigenlijk niet. Muziek is ook entertainen. Als ik iets diep moet schrijven, ga ik dat ook doen hoor. Het hangt eigenlijk van de mood af.

 

“Mensen zien blijkbaar meer potentieel in mijn eigen dan dat ik het zelf zie. Mijn moeder zei dat ook altijd: ‘Je kan meer dan je denkt’. Op een bepaald moment ben ik ook een beetje onzeker geweest, omtrent mijn identiteit in de muziek. Wat zou mij verschillend maken van andere artiesten?”

IAMGUNZ1

Je speelde ook in de film “Black”. Hoe ben je daarbij gekomen?

Ik werd aangesproken door iemand van de casting. Hij zei me: ‘jij moet deze kans grijpen’. Ik schreef mijn broer en mezelf in, we hadden niets te verliezen. Uiteindelijk zijn we er allebei in geraakt. Nadien heb ik ook meegedaan in “Clinch”, dat in februari en maart op Canvas kwam.

Was acteren ook een jongensdroom?

Nee, daar heb ik eigenlijk nooit aan gedacht. Als artiest ben ik in die rol gegroeid. Mensen zeiden me ook dat ik zoiets zou kunnen. Mensen zien blijkbaar meer potentieel in mijn eigen dan dat ik het zelf zie. Mijn moeder zei dat ook altijd: ‘Je kan meer dan je denkt’. Op een bepaald moment ben ik ook een beetje onzeker geweest, omtrent mijn identiteit in de muziek. Wat zou mij verschillend maken van andere artiesten?

In “Black” was je ‘gang leader’. Ben je in het echt ook een leiderstype?

Ik denk van wel. Ik word beschouwd als een big brother. Als mensen iets nodig hebben, komen ze naar mij. Mijn telefoon staat nooit stil. Mensen vragen vaak advies. ‘Ik heb een nieuw nummer gemaakt, kan je dat eens beluisteren?’ Ik vind dat wel cool, dat laat toch zien dat je ergens wordt bekeken als een leader.

Welke raad geef je rappers mee?

Tegen artiesten zeg ik altijd: je moet gewoon jezelf zijn. Ik heb dat bij mezelf ook gemerkt, ik heb mezelf gepermitteerd om te evolueren. Ik ben open minded geworden en ben meer op de melodie afgegaan.

 

“Geef artiesten gewoon een kans. In Nederland zijn er zo veel artiesten met een fanbase. In Frankrijk is het ook booming op dit moment: daar heb je wel die steun. In andere landen word je echt als een artiest beschouwd. Hier is dat: ‘oh, rapt gij?’ Soms is dat wel jammer, dat er geen erkenning is.”

 

 

Hoe zie je toekomst van Vlaamse hiphop?

Er zal sowieso een groei komen, maar ik vind dat de mensen behind the scenes toch creatiever gaan moeten zijn, wakker moeten worden. Tegenwoordig zijn er al zo veel artiesten. Hoe komt dat er nog altijd geen labels zijn? In Nederland zit je aan zo veel labels. Wij hebben op dit moment enkel Woodie Smalls die bij Sony zit.

Maar Sony is niet vanuit de artiestenwereld ontstaan.

Voilà, dat is de bedoeling.

Ramzi zei eerder al dat er in Vlaanderen zeker niet minder talent is dan in Nederland. Wat is het probleem dan?

Er is weinig structuur. Ik vind dat er ook weinig kansen worden gegeven. Vroeger waren er meer feestjes waar lokale artiesten optredens gaven. Nu heb je dat niet meer en dat is jammer. Ik ben het beu om altijd dezelfde feestjes in Noxx te zien. No disrespect naar die artiesten die daar komen, maar Broederliefde – ze maken trouwens heel goede muziek – die komen altijd terug naar Noxx. Constant. Dat is een beetje zoals Clouseau in het Sportpaleis, dat wordt een beetje saai. Artiesten die goed bezig zijn moeten toch die kans kunnen krijgen. Al is er een Broederliefde, dan kan er nog een voorprogramma zijn, maar dat gebeurt gewoon niet.

Wil jij jezelf inzetten om hiphop mee laten groeien?

Daar zijn we mee bezig, we hebben elke maandagavond een radioshow op Radio Stad, dat vind ik toch een heel goede bijdrage, want wij hebben dat hier gewoon niet.

En Urbanice dan?

Ik ben daar zelf al geweest, ik vond dat heel fijn om er te zijn, maar ik vind dat ze over de cultuur zelf weinig weten. Ze hebben een festival. Waarom treden de artiesten die tijdens Urbanice op MNM zijn geweest daar niet op? Pak bijvoorbeeld de vijf beste. Dat is wat ik bedoel: geef artiesten gewoon een kans. Wij nemen sowieso onze kans. We maken video’s en betalen daar zelf geld voor. In Nederland zijn er zo veel artiesten met een fanbase. In Frankrijk is het ook booming op dit moment: daar heb je wel die steun. In andere landen word je echt als een artiest beschouwd. Hier is dat: ‘oh, rapt gij?’ Soms is dat wel jammer, dat er geen erkenning is. Op dit moment had ik toch wel ergens op tv moeten zijn, op een talkshow, denk ik dan.

Nu zorg je bij een bank voor de technische ondersteuning. Toch heb je zelf ook twee jaar Journalistiek gevolgd, maar je opleiding niet afgemaakt. Vanwaar die aanvankelijke interesse?

Ik schreef graag en wilde de technieken onder de knie hebben. Uiteindelijk wilde ik gewoon gaan werken, met mijn muziek bezig zijn en aan mijn leven beginnen. Toch heeft journalistiek wel mijn ogen geopend. Je moet niet alles geloven wat de media zeggen. (lacht) Ja, het is toch een heel interessante wereld hoor.

 

 

over de auteur

Sander Carollo

LinkedInTwitter