Over de doden niets dan goeds

Sean Du-Val Price, ook wel bekend als Ruck, liet recentelijk het leven. De artiest maakte samen met Jamal “Rock” Bush deel uit van het duo Heltah Skeltah. Dat tweetal maakte op zijn beurt dan weer deel uit van Boot Camp Clik. De meeste leden, waaronder Sean Price zelf, waren afkomstig uit Brownsville: een wijk in Oost-Brooklyn die vaak bestempeld wordt als de gevaarlijkste buurt van New York.

 

“Moeten we met zijn allen niet bewuster omgaan met de manier waarop we onze dood willen communiceren?”

 

Dat Sean P op zijn drieënveertigste te jong was om te sterven, is een feit. Of hij voor zijn tijd is gegaan is een andere kwestie, maar gaan echte rocksterren niet altijd vroegtijdig heen? De kans zit erin dat een niet hiphopminnend publiek nooit eerder van Sean Price heeft gehoord. Zelf kwam ik eigenlijk te laat in aanraking met P’s muziek: pas in 2002 toen het nummer “Rising to the Top” van Agallah en Sean Price een van de tracks was die te horen waren op de virtuele hiphopradiozender in de game GTA 3. Er is iets met de ruwheid waarop Sean Price spit. in een bepaald opzicht creëert hij zelfs een vertekend beeld. Lyricaal was hij eigenlijk heel sterk. Andere lyricale grootheden, zoals Mos Def, gaven dat vaak ook openlijk toe.

Over de doden niets dan goeds. De ongekende exacte omstandigheden waarin Sean P stierf, kwamen bijzonder tactvol aan bod in de pers. Een schril contrast met P’s persoonlijkheid. Het feit dat de man drie kinderen en een vrouw achterlaat is sowieso tragisch. Is het tegelijk niet wat hypocriet om zo omzichtig om te springen met de omstandigheden waarin de man het leven liet? Het aantal vermeldingen in zijn verses van dust, E, shrooms en blow zijn niet te tellen. Dat hij graag enkele van deze substanties tot zich nam, stak hij nooit onder stoelen of banken. Zo werd hij uit de supergroup La Coka Nostra gezet wegens druggebruik. In interviews en openbare verschijningen was hij schijnbaar vaak onder invloed. Bovendien heeft hij een aantal van zijn bekendste nummers opgenomen tijdens een trip.

Toen Luc De Vos eind 2014 overleed, werd het nieuws naar buiten gebracht als “acuut falen van de organen”. Het moge duidelijk zijn dat we met zijn allen op exact dezelfde manier onze laatste kaars uitblazen. Maar hoe zou Luc De Vos dat nieuws zelf gecommuniceerd hebben? In het geval van Sean Price, had hij het misschien zelf eerlijker gevonden als we hadden gezegd: “Sean Price overlijdt aan de gevolgen van jarenlang overmatig druggebruik. Tragisch gezien zijn leeftijd en gezin, maar hij had wel een fucking epic leven.”

Waarom worden we bij sterfgevallen van mensen die we niet kennen of waar we hoegenaamd geen band mee hebben, ongevraagd opgesolferd met precieze doodsomstandigheden? Zoals bij kinderen in oorlogsgebieden die op onaanvaardbare wijze om het leven komen in de meest gruwelijke en mensonwaardige omstandigheden. Dan verschijnen daar aangrijpende, niet voor gevoelige ogen geschikte beelden van. Maar van iemand die zich publiekelijk manifesteert en waar fans een band mee hebben ontwikkeld, daar moeten we in alle talen over zwijgen.

Natuurlijk moeten we eerbied tonen aan mensen die sterven en zeker ten opzichte van de mensen die ze achterlaten. Maar de massa moet ook eerbiedig benaderd worden. Misschien moeten kranten niet koppen met doodsoorzaken. Misschien moeten ze, net zoals ze waarschuwen bij gruwelijke beelden, voorafgaand aan de alinea met de eigenlijke doodsoorzaak schrijven: niet geschikt voor gevoelige lezers.

De doodsoorzaken van rocksterren laten me in alle eerlijkheid nagenoeg koud. Het feit dat ze moesten gaan is meestal tragisch genoeg. Maar wat als de persoon in kwestie zich daarvan bewust zou zijn? Wat als ze als laatste nobel doel hadden om mensen te waarschuwen voor hun levensstijl, of voor de kwellingen waarmee ze te kampen hadden? Moeten we met zijn allen niet bewuster omgaan met de manier waarop we onze dood willen communiceren? Ik vertel alvast aan mijn naasten hoe ze mijn overlijden naar buiten mogen brengen.

 

over de auteur

scarlenn

FacebookTwitter