Compton – Dit is geen bespreking

Zestien jaar wachten op een album is te lang. Waarop zou iemand zestien jaar willen wachten? Een reis naar een verre planeet, een remedie tegen kanker of een fles wijn die verbetert naarmate ze ouder wordt: tot daaraan toe. Maar een muziekalbum, als het even kan: liever niet. Zes jaar had ik over voor Dr. Dre’s “Detox”. Zes omdat ik ervan uitga dat het album producen gemakkelijk een jaar duurt. Twee omdat artiesten moeten touren. Drie en vier omdat Dre een bijzonder gewiekst zakenman blijkt en business kost tijd. Vijf gooi ik erbij voor baby mama drama. Gedurende het zesde jaar had ik het album graag zien verschijnen. Een decennium later bracht de recente afkondiging van Dr. Dre’s “Detox”, die quasi gelijk gepaard ging met de aankondiging van “Compton”, eindelijk soelaas.

 

HEEL DE WERELD KEEK JARENLANG UIT NAAR “DETOX”. OM DAN EEN GLORIEUS PROJECT TE DUMPEN WEGENS ‘NIET GOED GENOEG’, DAAR MOET JE BALLEN VOOR HEBBEN. EN IN EEN MUM VAN TIJD EEN WAARDIG ALTERNATIEF VOORZIEN, WIE DOET HET HEM NA?

 

Thans is de manier waarop “Compton” ter beschikking wordt gesteld aan luisteraars die bewust kiezen om muziek legaal te consumeren, ronduit vervelend. Het album wordt niet aangeboden op een streaming platform naar keuze, het album is exclusief te beluisteren via Apple Music en daar verander je niks aan. Op zakelijk vlak een slimme, en toegegeven, best wel logische zet. Vermoedelijk zaten de publicatierechten van Dre’s eerstvolgende album in de deal die Apple en Dre Beats sloten. Bizar hoe muziek toegankelijk maken piraterij alsnog in de hand werkt.

Iets minder dan de helft van mijn leven heb ik gewacht. Elke vorm van wrevel verdwijnt bij de eerste klanken van de intro. I don’t give one fuck, zo opent King Mez bijzonder krachtig. Het nummer “Talk About It” is meteen raak. Obligatoire mean mug op de tronie van elke luisteraar en nodden tot net geen nekbreuk. Die openingszin is niet zomaar uit de lucht gegrepen. Lang geleden gaf N.W.A. ook al blijk van weinig fucks te geven. Prachtig hoe een makkelijke uitspraak letterlijk als leidraad voor een album kan worden gebruikt.

Dat het album steengoed is staat buiten kijf. De sound is waanzinnig, zowel actueel als tijdloos. Onmiskenbaar Dr. Dre en qua niveau ongeëvenaard. Maar door hoeveel ghostwriters hij zich precies heeft laten bijstaan is mij onduidelijk. Ik gok op een vijftal. De flow en delivery zijn zo uiteenlopend dat het soms een uitdaging wordt om de dokter eruit te pikken.

Toen nummers zoals “Still DRE” en “The Next Episode” voor het eerst uitkwamen, waren ze binnen het hiphopgenre enorm vooruitstrevend. Ondertussen zijn beide legendarische tracks zodanig mainstream geworden, dat ze niet meer zijn weg te denken op eender welk feest. De nummers op “Compton” lenen zich daar veel minder toe. Ze zijn misschien authentieker, maar minder toegankelijk.

Hoe dan ook, iedereen die hiphop als kunstvorm weet te waarderen zou dankbaar moeten zijn. Heel de wereld keek jarenlang uit naar “Detox”. Om dan een glorieus project te dumpen wegens, ‘niet goed genoeg’, daar moet je ballen voor hebben. En in een mum van tijd een waardig alternatief voorzien, wie doet het hem na? De manier waarop hij al zijn co-signs tot het uiterste dwingt. Ik kan me niet herinneren hoe rappers als Snoop Dogg, Ice Cube en The Game zich zo lieten opmerken.

Mensen die miljarden verdienen en schijnbaar geen voeling verliezen zijn zeldzaam. Hopelijk is de dokter met “Compton” niet toe aan zijn naar eigen zeggen laatste werk. Hoeveel albums er uiteindelijk nog verschijnen en hoe lang ze op zich laten wachten, speelt niet langer een rol. Een artiest van dit kaliber maakt tijd net iets minder relevant.

 

over de auteur

scarlenn

FacebookTwitter